25-07-07 

Op de avond van 5 juli namen we de bus naar Camocim, in de hoop dat we na een nachtje rust weer een paar kilometer dichterbij Jericoacoara zouden komen. Inderdaad konden we de volgende ochtend in een landrover richting Jeri plaatsnemen. De 'bumpy ride' leidde over het strand en tussen de duinen door. Het uitzicht alleen was al indrukwekkend. Halverwege de rit werd iedereen geacht uit te stappen, omdat we over een stuk water moesten. De landrover werd over twee houten latjes op een vlot gereden, waarna het vlot door twee mannetjes met 'n stok werd voortbewogen.

Het verblijf in Jericoacoara bleek absoluut de moeite waard. Het kleine dorpje bestond uit 5 zandwegen met leuke huisjes, winkeltjes, restaurantjes en had 'n eindeloos strand. In de drie dagen dat we hier doorbrachten, lagen we op het strand, reden we paard (stuiterend op onze verbrande billen) en deden we een buggytour. Tijdens deze tour zagen we zeepaardjes, een waterslang en mooie rode krabben en bezochten we twee meren: Lagao Azul en Lagoa Paraiso. Deze laatste deed zijn naam (Paradijsmeer) eer aan.

Maandagochtend 9 juli namen wij een omgebouwde vrachtwagen ('bus') naar Fortaleza. Omdat de stad ons niet aansprak, namen we de volgende dag alweer de bus naar Canoa Quebrada. Na aankomst konden we zien dat Canao erg in opkomst is als toeristische badplaats. Overal waren pousada's en hotels in aanbouw. Ondanks dat vonden we het een leuk, gezellig plaatsje met een goede sfeer. We waanden ons eventjes in een verkeerd werelddeel toen we het symbool van Canoa zagen: het leek verdacht veel op de Turkse vlag.

Zaterdagochtend 14 juli kwamen we aan in onze 'thuishaven' Joao Pessoa. Oude bekende Rene (van ACTA) bleek ook in de stad en we besloten met hem een kamer in een pousada te delen. We brachten drie dwaze dagen met elkaar door, waarin we Shrek 3 hebben gekeken, veel hebben gezwommen, nog 1 keer gingen stappen met Alexandre, een afscheidsdrankje dronken met Fabio, zijn vrouw en Thiago en de laatste 'boodschappen' deden bij de Hiperbompreco. Met een overvolle kar met cachaca, tapiocameel, guarana, pimenta, maracuja, acai, koekjes, enz kwamen wij al giegelend bij de kassa.

Woensdag 18 juli was ons avontuur dan echt afgelopen en namen we met tranen in onze ogen afscheid van Brazilie. De volgende dag kwamen we gaar en vermoeid aan op Schiphol, waar we liefdevol door onze familie werden verwelkomd.

Inmiddels zijn we al weer een paar dagen in Nederland onze jetlag aan het wegwerken. We beginnen redelijk te wennen en hebben zelfs alweer een aantal van jullie gesproken. We kunnen terugkijken op 4 leerzame, onvergetelijke en bovenal geweldig leuke maanden!!!!!

05-07-07 

Nadat we op zaterdag 16 juni aankwamen in Manaus, regelden we direct een driedaagse jungletour in de Amazone! Na een smerig nachtje in een kamer die vergeven was van de kakkerlakken, werden we zondagochtend opgehaald door de gids, Marcello. Via boot, bus en nog een boot bereikten we de lodge. Hier werden we verwelkomd door huisaapje Chico, die maar al te graag bij Figen wilde ´zitten´. Na deze kennismaking hebben we een duik genomen in de rivier, om vervolgens (in dezelfde rivier) piranha´s te gaan vissen. Het was een zeer interessante ervaring, vooral omdat de gidsen om de haverklap beet hadden en wij alleen telkens ons aas kwijt waren. Guusje kreeg het als eerste toch voor elkaar, maar Figen won uiteindelijk met 4-2. Nadat we een prachtige zonsondergang afgewacht hadden, was het volgende programma-item het spotten en vangen van kaaimannen. Als een ware Steve Irwin zocht onze gids met een zaklamp het glinsteren van de ogen van de beestjes op, om ze vervolgens uit het water te plukken. Meerdere malen lukte het hem om een babykaaiman te vangen, maar tot zijn grote frustratie raakte hij bijna een vinger kwijt toen hij een grote probeerde te pakken.

De volgende ochtend maakten wij een lange wandeling door het Amazonewoud. We kregen hierbij uitleg over bijzondere bomen die we tegenkwamen. Terwijl de aapjes boven ons spelletjes speelden, gingen wij op zoek naar tarantula´s. Onze zoektocht resulteerde in het vinden van een ´mini´tarantula die voor ons
groot genoeg was...

Bij terugkomst in onze lodge, bleken we gezelschap te hebben gekregen van een jong Amerikaans stel, waarmee we in de middag op zoek gingen naar luiaards. Naast een luiaard zagen wij vele leguanen (die spontaan in het water plonzen als je te dichtbij komt), vlinders, prachtige vogels waaronder een macaw (soort
megapapegaai) en een toekan, grijze en roze dolfijnen.

De laatste dag van onze jungletour maakten we een kanotocht, waarbij we wederom vele soorten kleurige vogels zagen, een farinhahuis (waar ze een bepaald soort wortel tot meel maken) bezichtigden en op bezoek gingen bij een Caboclofamilie. Caboclo´s hebben een achtergrond van Indiaans en Europees bloed en wonen aan de rivier. In dit geval betrof het een familie met 12 kinderen, die met zijn allen in een houten huisje zonder
elektriciteit of stromend water leefden. Hun vuilnisbak bestond uit enkele varkentjes die rond het huis liepen. Het was erg leuk deze mensen, die zo in harmonie met de natuur leven, te ontmoeten.

Teruggekomen in Manaus kochten we hangmatten, omdat we de volgende dag zouden vertrekken voor een bootreis naar Santarem. De boot was een ervaring op zich. De reis zou ongeveer 2,5 dagen duren, waarin iedereen hutje mutje met de hangmatten tegen, boven, onder en naast elkaar hangt. Wij konden desondanks genieten van het uitzicht, de gezelligheid en het relaxen.

Vanuit Santarem gingen we direct door naar Alter do Chao, een klein plaatsje op een uurtje rijden daarvandaan. Vlak voor Alter do Chao ligt een eiland dat in het natte seizoen gedeeltelijk onder water loopt, waardoor idylische strandjes ontstaan. Na een dagje terug in Santarem te hebben doorgebracht, zijn we met de boot verder gegaan naar Belem. Op de nauwere stukken van de rivier, kwamen bewoners van de huisjes langs de waterkant in kleine bootjes naar onze boot gevaren, in de hoop iets toegeworpen te krijgen. Sommige passagiers hadden plastic zakken met kleding om naar ze toe te gooien. Wat een mooie manier om je medemens te helpen.

De eerste dag in Belem zijn we cultureel verantwoord bezig geweest, om de dagen daarna het Ilha do Marajo te bezoeken. Dit eiland staat voornamelijk bekend om zijn vele waterbuffels, die wij inderdaad veelvuldig zijn tegengekomen (en van weggefietst zijn) tijdens een tochtje dat wij maakten op gehuurde fietsen.

Op zaterdagavond 30 juni hebben we de bus genomen naar Sao Luis, reggaestad van Brazilie. Van de reggae hebben wij niet veel gemerkt, omdat er een groot folkloristisch festival gaande was: Bumba meu boi. Van dit festival hebben wij zondagavond erg genoten, toen er met indrukwekkende gekleurde kostuums dansshows werden gehouden. Het enige nadeel was dat we zelf niet mee konden dansen..!

De volgende bestemming was Barreirinha´s, een klein vissersdorpje waarvandaan wij een nationaal park (Lencois Marenhenses) bezocht hebben. Het park bestaat uit enorme witte zandduinen (echt echt echt
echt heel mooi), waartussen door regenwater glasheldere meren zijn ontstaan, waar wij een lekkere duik in konden nemen. Vanuit Barreirinha´s proberen wij inmiddels al twee dagen het plaatsje Jericoacoara te bereiken. Na verschillende busreizen zijn we in Parnaiba beland en hopen we vanavond een stapje verder in de goede richting te komen.

17-06-07 

Op vrijdag 1 juni vertrokken we naar Salvador, Bahia. Na een zeer kort nachtje kwamen we er op het vliegveld van Joao Pessoa achter dat ons vliegtuig vertraging had. Hierdoor misten we onze aansluiting in Recife en zou de vertraging tot een halve dag oplopen. Geen nood, want maatschappij TAM bracht ons onder in een luxe hotel met uitzicht op zee...

Eenmaal aangekomen in Salvador werden we door een passant op sleeptouw genomen en kwamen we terecht in een hotel midden in de wijk Pelourinho, DE plaats voor gezelligheid. En gezellig was het er zeker! Het
plein waar we op uit keken was omringd met culturele gebouwen, kleine souvenirswinkeltjes en kronkelige straatjes met leuke terrasjes. Terwijl wij op de avond van aankomst op een van deze terrasjes een hapje
zaten te eten, ging plots de deur naast ons open en kwam er een horde jonge meiden met allerlei trommels naar buiten. Meisjesdrumband Dida trakteerde ons op een enthousiast optreden!

De zaterdag hebben we ons tegoed gedaan aan culturele invloeden. Plein na plein en kerk na kerk hebben we de stad afgestruind. Vooral de Sao Francisco kerk met een belachelijke hoeveelheid aan goud in het interieur was overweldigend. Ook hebben we een bezoekje gebracht aan de Mercado Modelo, waar souvenirs en
capoeira de boventoon voeren. Aangezien Guusje zich al 2,5 jaar schuldig maakt aan fantasien over capoeira spelen in Brazilie, heeft zij op deze dag haar kans gegrepen toen deze zich voordeed. Op de Mercado wordt dagelijks een 'show' gegeven door echte capoeiristas en Guusje werd door de Mestre van de groep uitgenodigd om mee te doen...!

Op zondag hebben we een boottochtje naar Ilha da Itaparica gemaakt. Dit eiland ligt voor de kust van Salvador, in de Baia de Todos os Santos (Allerheiligenbaai). Na een dag luieren op het prachtige, rustige 'bounty' strand besloten wij al wandelend naar de haven terug te keren. Toen wij onze spullen aan het pakken waren roken wij een nogal aparte geur in onze nabijheid. Het bleken twee zeer schattige paarden te zijn... Het eerste deel van onze wandeling hebben wij daarom maar (heel romantisch) te paard afgelegd. Het tweede deel van de tocht zagen wij niet veel meer dan groen. Uit dit groen kwam een dame met een zeer apart 'kapsel' tevoorschijn. In haar grote bos zwarte krullen bleek een aapje te wonen... Wij als enthousiaste toeristen MOESTEN hier een foto van nemen! Maandag was alweer onze laatste dag in Salvador. Deze hebben we doorgebracht met een bezoek aan de vuurtoren van de stad.

Afgelopen weekend kregen we wederom visite van de meiden uit Recife. Tevens kwam Sander (de vriend van Guusje) voor een week naar Joao Pessoa. Een heleboel gezelligheid dus!

En dan zijn we nu aangekomen op de avond voor vertrek naar de Amazone! Vannacht om 03.00 uur worden wij door een taxi opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Vanaf Recife vliegen wij via Brasilia naar Manaus ('hoofdstad' van de Amazone --> komt die spinnencursus in Tilburg toch nog van pas...). Hiervandaan zullen wij
verder reizen om na ongeveer 4 weken terug te zijn in Joao Pessoa.

31-05-07 
Tegenwoordig is fysiotherapie de enige dagelijks terugkerende 'verplichting' in ons schema. Meer dan een uur lang wordt Figen door therapeute Veruska onder handen genomen met elektroden, warmte, ijs en oefeningen. Gelukkig werpt dit zijn vruchten af: Figen kan haar arm weer aardig gebruiken, ze kan hem bijna strekken en de pijn in haar schouder wordt langzaam maar zeker minder.
 
De overige verplichtingen (lees onderzoek) lopen nu echt op hun eind. Het deel in Joao Pessoa is afgerond. Alle kinderen die we niet hebben kunnen terugvinden, zijn niet langer onderdeel van het project. Helaas is dit een flink aantal kids, wat het onderzoek natuurlijk niet ten goede komt.
In Campina Grande moeten we nog 13 kinderen zien. Omdat er steeds niemand beschikbaar is om ons te begeleiden, hebben we de afgelopen weken weinig kunnen doen. Gelukkig houdt statistiekprogramma SPSS ons lekker bezig en hoeven wij ons dus niet te vervelen.
 
Tot nu toe hebben we ook geen moeite gehad om andere bezigheden te vinden. Om de kwallen te ontwijken, doken wij bij Alexandres appartement in het zwembad. Hij maakte van de gelegenheid gebruik om zijn camera op ons uit te proberen, wat resulteerde in een heuze fotosessie. Na een diner voor drie was het tijd om te feesten. In het oude centrum werd een rave gehouden. Tot onze verbazing bleek dit in een ware gay parade. Hoewel Joao Pessoa in homofiel opzicht behoorlijk conservatief is, was daar bijzonder weinig van te merken. Een aantal van de feestgangers zou niet misstaan in de Reguliersdwarsstraat. Blijkbaar is er gelukkig toch een plek hier waar onze homofiele medemens zichzelf kan zijn.
 
Figens verjaardag is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Verschillende kaartjes en zelfs cadeautjes werden door de postbode naar Avenida Umbuzeiro gebracht. Helaas is het belangrijkste pakketje nog steeds niet aangekomen...
Op de dag zelf kwamen wij toevallig een 'oude bekende' uitwisselingsstudente tegen en werden we uitgenodigd voor Rodizio de pizza. Voor het luttele bedrag van 7 reais (ongeveer 2,50 euro) worden er een hele avond lang verschillende pizza's langs de tafel gebracht en mag je onbeperkt kiezen welke je wilt eten. Klap op de vuurpijl hierbij zijn de 'toetjespizza's' aan het eind: pizza met kaas, hagelslag en ijs of met kaas, banaan, suiker en kaneel. Vooral de laatste was favoriet.
 
De vrijdag na de verjaardag was er nog een klein feestje. Belangrijkste gasten waren Alexandre en Monica, waarmee we de hele avond hebben doorgebracht. Tussendoor kwamen er wat andere vrienden langs. Hoewel Monica op onmogelijke schoenen liep (zie foto's) wist ze zich aardig staande te houden tijdens onze wilde dansavond in Incognito. Ze was erg verbaasd over de vele vele jongens die zich aan ons opdrongen (buitenlanders = anders = zeer interessant). Wijzelf zijn er inmiddels bedreven in geraakt om ze effectief af te wijzen. Dat vergt serieus wat oefening hier!
 
De rest van het weekend hebben we doorgebracht met Kirsten en Linda uit ons eigen koude kikkerlandje. Zij zijn op stage in Recife (2 uur rijden hier vandaan) en daar moesten we natuurlijk even gebruik van maken! Het feest begon op zaterdag met taart eten (inclusief kaarsjes), winkelen, samen koken en ging verder met een bar, een club en nog een club. Francisco ontpopte zich als een geweldige gastheer en heeft de hele avond lekker met ons staan swingen. Op zondag bracht hij ons naar het prachtige strand van Coquerinho. Linda en Guusje waagden zelfs nog even een poging op een surfboard, maar dat was iets lastiger dan gedacht! Dan maar gewoon liggen, met de golf mee en wachten tot je aanspoelt.
Als het meezit, zien we de meiden over een week weer voor nog zo'n gezellig weekend!
 
Morgenochtend vroeg vertrekken we voor een paar dagen naar Salvador, de hoofdstad van de staat Bahia. Niet alleen is dit de 'capoeirahoofdstad' van Brazilie, het schijnt ook nog een prachtige koloniale stad te zijn (beschermd door UNESCO). Uiteraard zullen we over dit tripje de volgende keer uitgebreid verslag doen!
16-05-07 
Vorige week maandag zijn we zoals gepland eindelijk met het onderzoek verder gegaan. Omdat we in de laatste fase van het onderzoek zitten, zijn er nog maar weinig kinderen over gebleven die onderzocht moeten worden. We moeten erg ons best doen om de kids bij elkaar te sprokkelen. Desondanks hebben we twee hele dagen kunnen werken in Campina Grande en zelfs nog een ochtend in Joao Pessoa. Helaas hebben we op deze ochtend geen kinderen gezien, maar gelukkig wel andere leuke dingen: op het hek van het universiteitsterrein zat een heus aapje! Niemand leek zich erover te verbazen, maar wij waren erg enthousiast. Verder stonden er bij een van de scholen rode bloemen met een heleboel prachtige vlinders met het formaat van een vogel. Helaas konden we hier geen foto's van maken, omdat de fotocamera het had begeven.
 
Op de dagen dat we niet aan het onderzoek werken (en dus zouden kunnen uitslapen) worden we in alle vroegte gewekt door een overenthousiaste bouwvakker die aan de overkant van de straat zijn stembanden ochtendgymnastiek geeft. Later op de ochtend komt de bezemverkoper langs ("vassoura, vassoooura") aangezien iedereen hier heel graag om half acht 's ochtends een bezem wil hebben. Hierna komt de ijscoman met belletje en de water/gasverkopers met een ander belletje.
 
Afgelopen weekend hebben we een tripje gemaakt naar Natal, een badplaats drie uur rijden (jaja, gewoon weer met de bus) vanaf Joao Pessoa. Een van de dagen hebben we zeer cultureel verantwoord doorgebracht met het bezoeken van een fort, verschillende kerken, twee paleizen en een museum. De ander dag hebben we geluierd op het strand.
Net als de rest van Brazilie heeft Natal z'n tegenstellingen: aan de ene kant van de stad het supertoeristische strand van Ponta Negra, aan de andere kant de meer vervallen boulevards van Praia do Meio en Praia dos Artistas. Enkele jaren geleden waren deze laatsten de grote trekpleisters vanwege de mooie rotspartijen. Tegenwoordig zie je er vrijwel uitsluitend surfers, plaatselijke bevolking en ons. De meerderheid van de toeristen blijkt de voorkeur te geven aan de luxe van Ponta Negra. Uit nieuwsgierigheid zijn wij daar op onze luierdag geweest, maar we waren meer te spreken over de sfeer rond ons 'eigen' Praia dos Artistas. Bovendien konden we hier dagelijks genieten van een non-stop show van enkele tientallen 'surfdudes'.
 
Eergisteren zijn we naar het ziekenhuis in Campina Grande geweest voor controle van Figens arm. Alles zag er prima uit, de hechtingen zijn verwijderd (auw!) op 1 na... Door de resterende korstjes werd deze even over het hoofd gezien. Gelukkig kon Guusje wederom de reddende engel spelen door 'm een dag later alsnog door te knippen.
Het verband en de mitella zijn in de prullenbak verdwenen en vanaf vanmiddag gaat de fysiotherapeute met Figen aan de slag.
03-05-07 
Naast al onze leuke ervaringen en verhalen, gebeuren er soms ook minder leuke dingen hier. Zoals de meesten van jullie al wisten, hebben wij maandag 23 april een busongeluk gehad. Na een dag Campina Grande, namen we om 19 uur de bus terug naar Joao Pessoa. We waren een klein half uurtje onderweg toen de bus plotseling heel hard remde en een rare slinger naar rechts maakte. In eerste instantie dachten we dat het net goed ging, totdat de bus langzaam naar rechts begon te kantelen. Toen hij eenmaal over zijn zwaartepunt heen was, ging het snel. Uiteindelijk zijn we over de kop gegaan en op de linkerzijde blijven liggen (driekwart rondje dus). Figen vloog in dit proces over Guusje heen naar de linkerzijde en brak hierbij haar bovenarm. Nadat Guusje Figen had bevrijd van allerlei benen die over haar heen lagen, was het wachten op een mogelijkheid om de bus te verlaten. Na een minuut of tien konden wij naar voren lopen en door het gat van de voorruit naar buiten klimmen. Wij werden direct door een toevallige voorbijganger naar het ziekenhuis gebracht. Daar werden we al opgewacht (zowel door Alexandre als door de artsen) en zijn we snel geholpen (kleine hechtingen hier en daar), waarna Figen naar de operatiekamer werd gebracht. Haar arm werd vakkundig met titaniumplaatjes gefixeerd!
Na twee dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, zijn wij op woensdag door Alexandre naar huis gebracht. Wij zijn enorme fans geworden van deze jongen, omdat hij ons ontzettend geholpen heeft gedurende deze dagen! Zelfs zijn ex-vriendin Monica is ons cadeautjes komen brengen in het ziekenhuis.
Achteraf werd duidelijk dat het ongeluk veroorzaakt werd door een inhaalmanoeuvre van een tegenliggende bus. Deze kon niet op tijd naar zijn eigen weghelft terug, waardoor onze chauffeur moest uitwijken. Een dergelijk ongeluk is in deze streek erg uitzonderlijk. Er rijdt al twintig jaar elk uur een bus op deze route (en eentje terug) en er was nog nooit iets gebeurd. Vandaar dat het uitgebreid in de krant werd beschreven en dat wij zelfs ons tv-debuut in het journaal hebben gemaakt!
 
Inmiddels zijn we tien dagen verder en het gaat uitstekend. We zijn wat uitgerust, Figen heeft vrijwel geen pijn meer en we doen weer leuke dingen.
Afgelopen zaterdag gaf Alexandre ons een lift naar het winkelcentrum, waar wij lekker zijn gaan shoppen (want wat doe je als je je arm gebroken hebt..? Kleren passen!) Toen we genoeg geld hadden uitgegeven, pikte Alexandre ons weer op en nam hij ons mee naar Praia do Jacare voor de beroemde zonsondergang. Helaas was het zo bewolkt dat we hier niets van hebben gezien... Maar er was leuke muziek en Guusje kreeg nog even dansles. Verder hebben we de laatste dagen een paar films gezien en een paar mooie kerkjes bezocht.
Volgens de huidige planning gaan we vanaf volgende week weer aan de slag in Campina.
22-04-07 
Geheel en al in Braziliaanse stijl werd ons werkschema voor Campina Grande op het laatste moment omvergegooid. In plaats van 10 dagen zijn wij er uiteindelijk 2,5 dag geweest, omdat er voor de rest van de dagen geen begeleider was. Hierna konden we ons gelukkig wel nuttig maken in Joao Pessoa.
Bij aankomst in Campina bleek er een groot feest gaande: Micarande! Dit staat bekend als 'Carnaval-na-Carnaval'. Ondanks alle wilde verhalen over berovingen en geweld wilden wij als nieuwsgierige Hollanders dit wel eens meemaken natuurlijk. Alexandre (onze begeleider in Campina) streek de hand over zijn hart en nam ons op sleeptouw... Wat een geweldig feest! Grote vrachtwagens met daar bovenop verscheidene bands reden een vastgelegde route terwijl de feestgangers met hun favoriete band al feestend en dansend meeliepen. Wij hadden de mazzel dat dit de laatste avond van Micarande was waardoor de populairste band van het noordoosten optrad:
Chiclete com banana (bananenkauwgom...)! Uiteraard zijn wij de nieuwste Chiclete-fans en hebben we de volgende dag een stapel van hun cd's aangeschaft. Wij verdenken Alexandre er sterk van dat hij stiekem ook erg van het feest genoten heeft...Helaas hadden we vanwege alle wilde berovingsverhalen geen fotocamera mee naar dit evenement.
 
Een van de dagen dat wij in Campina waren, zijn wij met Alexandre naar zijn werk (in een gemeentelijk ziekenhuis) geweest. Hij werkt hier enkele ochtenden per week als tandarts en behandelt voornamelijk pijnklachten. Hij kon ons het verschil tussen het publieke zorgstelsel en de priveklinieken goed uitleggen, omdat hij de rest van de week in zijn eigen tandartspraktijk werkt. Een van de meest opmerkelijke dingen die wij zagen, was dat veel van de patienten om een extractie (kies trekken) vroegen terwijl de klachten zeer goed met een vulling op te lossen waren. Gelukkig kon Alexandre de patienten met een leuk voorbeeld overtuigen dat dit niet nodig was: een ontstoken duim laat je toch ook niet amputeren??
 
Opnieuw werd ons duidelijk dat Joao Pessoa heel anders is dan de meeste steden in het noordoosten. De scholen die wij in Campina bezocht hebben waren in de buitenwijken van de stad. In vrijwel al deze wijken heerste armoede en was het straatbeeld hetzelfde: veel rotzooi, krotten en straathonden. Ook hing er een niet voorbijgaande rioollucht waar wij maar niet aan konden wennen...
 
Weer terug in Joao Pessoa konden wij ons verheugen op een tandheelkundig congres dat gepland stond voor vrijdag de 20e. Onze zeer belangrijke(!) taak was het leren tandjespoetsen aan basisschoolkindjes. Bij aankomst werden de kinderen vermaakt met een poppenkastspel waar spelenderwijs het nut van poetsen en de methode werden uitgelegd (zie foto's voor de geweldige poppen). Hierna werden de kinderen naar ons gestuurd om het geleerde in de praktijk te brengen. Wij kregen gelukkig -in verband met ons gebrekkig Portugees- de hulp van 2 legertandartsen. Naast de kinderactiviteiten hebben we ook een kijkje genomen op de grote-mensen-afdeling. Het was een zeer leuke ervaring om een Braziliaans tandheelkundig congres mee te maken!
10-04-07 
De huidige score staat op: 2 kwallenbeten voor Figen, 1 voor Guusje en voor allebei 1052 muggensteken. We voelen ons errug sexy als we naar onze benen kijken.
 
Zoals aangekondigd waren we in de afgelopen week 'op vakantie' naar een andere staat: Alagoas. Na een flinke busreis kwamen we aan in het kleine stadje Palmeira dos Indios. Voor Bastiaan was het een feest van herkenning, voor ons was het een groot contrast met Joao Pessoa. Naast het feit dat er in Palmeira vrij weinig te doen is, valt vooral de armoede op. Kleinere huisjes, meer straatkinderen en de maaltijd (lunch en diner) bestaat uit rijst, bonen, rijst, bonen, rijst en bonen. Eens in de zoveel tijd komt het leger (uiteraard zwaar bewapend) het dorp met vis of vlees 'verwennen'.
 
Het bezoek aan kindertehuis Fundanor was erg indrukwekkend. Bij aankomst had het leger de keuken net bezaaid met uitgedeelde vis en de bijbehorende geur. De binnenkant van het tehuis deed ons erg denken aan de scholen die we bezoeken in Joao Pessoa, maar dan veel kaler en dus minder gezellig.
Desondanks kunnen we zien dat er moeite voor de kinderen gedaan wordt. Vanaf buiten horen we al dat er een orkestje aan het repeteren is. Ze hebben het nog niet helemaal onder de knie, maar het is toch leuk. Ook andere artistieke kanten van de kinderen worden gestimuleerd: in een aparte werkplaats wordt houtsnijwerk vervaardigd en er is een jongen die geweldige portretten tekent. Wij hebben natuurlijk een paar prachtige kunstwerkjes aangeschaft!
Helaas hebben grote geldschieters het de laatste jaren af laten weten, maar gelukkig kan het kindertehuis redelijk in zijn behoefte voorzien door het fokken en verkopen van varkentjes.
 
Een groot beeld van Jezus kijkt vanaf de berg neer op Palmeira. Gedurende het paasweekend wordt hier dagelijks een toneelstuk opgevoerd over Jezus' laatste dagen. Ook wij nemen (op witte donderdag) deel aan de 'processie'  hiernaartoe. We verbazen ons over de grote hoeveelheden alcohol die de 'zeer gelovige' jongeren naar binnen werken.
 
Zoals de naam al deed vermoeden, zijn er in Palmeira dos Indios een aantal Indianenstammen gevestigd. Als echte toeristen gaan we ze bekijken, al voelen we ons daar ietwat ongemakkelijk bij. We maken snel vrienden door een hoop mooie sieraden, muziekinstrumenten, etc te kopen. Hierna neemt het hoofd van de stam ons mee voor een wandeling door het bos. Hoewel wij niet echt voorbereid waren op een jungle (teenslippers, kort rokje...) was het geweldig! Zoveel verschillende kleuren groen, stroompjes water, knalblauwe vlinders (die ze in Artis ook hebben) en heerlijke mango's in overvloed aan de bomen. Tussen neus en lippen door wordt ons nog gevraagd of we niet voor de stam willen werken; ze kunnen wel een tandarts gebruiken.
 
Vanaf aanstaande donderdag gaan we in verband met het onderzoek naar Campina Grande, een stad +/- 100 km landinwaarts vanaf Joao Pessoa. We verblijven daar waarschijnlijk anderhalve week en in die tijd hebben we helaas niet de beschikking over internet. We hopen natuurlijk wel op een heleboel leuke berichtjes in ons gastenboek als we terug zijn!!!
02-04-07 
Vandaag zijn we als WARE criminelen behandeld. Met vingerafdrukken en al werden wij door de federale politie gedocumenteerd... Naast kopieen van ons hele hebben en houden wilden ze ons voornamelijk een hoop geld afhandig maken. Waarom? Omdat wij toevallig 'good girls' zijn geweest in NL en een studentenvisum hebben geregeld (ook een hoop centjes!!). Het verhaal is dat we ons studentenvisum moeten registreren, wat natuurlijk erg veel werk voor onze bureaucratische vrienden betekent: een prachtige stempel in ons paspoort! Wij voelden ons voor het eerst een tikkie onwelkom...
 
Het onderzoek  loopt aardig. We hebben nu alle scholen in Joao Pessoa een keer bezocht en dus al heel veel kinderen gezien. Tussen de scholen zijn grote verschillen zichtbaar. Sommige scholen hebben echte tandartsstoelen en preventiemateriaal (zie foto's) terwijl de meeste helemaal niks hebben. Ook het aantal gaatjes bij de kinderen is wisselend. Sommige kids hebben een mond vol en andere hebben er 'maar' vijf. Het schrijnende is dat we al zo aan de ellendige gebitten zijn gewend, dat we in het laatste geval daadwerkelijk vinden dat zo'n kind best een goed gebit heeft...
 
Ook buiten het onderzoek hebben we altijd genoeg te doen. Zo zijn we dit weekend wederom lekker gaan dansen en uiteraard hebben we meerdere bezoekjes aan het strand gebracht.
Hoewel het nog steeds erg lekker weer is, begint het regenseizoen de kop op te steken. We merken duidelijk dat het harder gaat waaien en af en toe komt het water met emmers uit de lucht vallen. Een dergelijke bui duurt gemiddeld 15 minuten en in die tijd staat alles blank. Het leven van de Brazilianen lijkt dan even stil te staan. Wij vinden het wel verfrissend... Een half uur later is het alsof er niks gebeurd is.
 
Natuurlijk hebben we ook weer nieuwe mensen leren kennen. Als we met iemand afspreken, is er altijd wel iemand bij die we nog niet kenden, maar waar we vanaf dat moment ook bevriend mee zijn. Het gaat echt vanzelf hier.
Gisteren zaten we op een terras, toen we aangesproken werden door een Amerikaanse uitwisselingsstudente. Zij had een Turkse vriendin bij zich en uiteindelijk eindigden we met z'n allen bij een van onze Braziliaanse vrienden thuis aan de tapioca (plaatselijke maaltijd) en later op het dakterras. We hadden zoveel te kletsen dat we de film die we gehuurd hadden niet eens hebben gekeken!
 
Het enige waar we nog niet helemaal in thuis zijn, is het bussysteem hier. De bushaltes hebben geen naam, nergens is een kaart te bekennen met de busroutes erop, de bussen rijden heen en terug een andere route (wegens eenrichtingsverkeer) en ze wisselen ook nog eens van nummer...
Het voordeel hiervan is dat we laatst een groot deel van de stad (inclusief de buitenwijken) konden bewonderen, omdat we per ongeluk maar liefst 2 1/2 uur in de bus hebben gezeten!
 
Deze week hebben we vrij wegens 'Semana Santa" (heilige week, heeft met pasen te maken). Vanaf morgen gaan we met Bastiaan (een vriend van Figen) naar een kindertehuis in een andere staat. Bastiaan heeft hier een aantal jaren geleden gewerkt en hij gaat nu een bezoekje brengen. Wij gaan natuurlijk mee! Het voelt echt als vakantie om een paar dagen 'weg van huis' te zijn.
25-03-07
Daar zitten we dan op onze vrije zondag onder het genot van een caipirinha aan onze website te werken. De afgelopen week hebben we al ontzettend veel meegemaakt!!! Ondanks dat het project een hoop tijd in beslag neemt, hebben we een heleboel Brazilianen ontmoet. Ze zijn allemaal even aardig, enthousiast en behulpzaam. Vooral als we weer ergens verdwaald zijn en met ons Portugees lopen te knoeien, maar ook als we worden meegenomen naar een verjaardagsfeestje, het winkelcentrum, de bios of het strand. Iedereen gooit al z'n Engels (meestal 3 woorden) in de strijd om met ons te kletsen. Ons Portugees wordt ook steeds beter (ehm...hopen we).
 
Afgelopen vrijdag gingen we met Gustavo (onze vertaalvriend) naar Praia de Jacare, waar we tot in de vroege uurtjes forro-dansles kregen van een paar welwillende Brazilianen. Dit was zeker voor herhaling vatbaar!
Wat ons erg op- en tegenviel, was dat de jongeren hier rustig dronken achter het stuur gaan zitten. Dit leverde een klein akkefietje met Gustavo op, omdat hij van mening was dat hij met een 'paar'  drankjes op nog wel kon rijden. Wij stapten resoluut uit de auto!!!
 
Naast de kwallenbeet die Figen na 15 minuten in de zee (op de eerste dag!) had opgelopen, was zij vrijdag een ware Piet Piraat. De muggen vonden haar ooglid erg lekker (zie foto)! Gelukkig trok dit tijdig weg, zodat ze fris en fruitig op het feestje kon verschijnen...
 
Waar we hier erg van genieten, is al het verse fruit!!! Een waar Walhalla. We herkennen maar 3 op de 10 vruchten, maar we proberen alles uit. Smaakt het niet, dan schaadt het niet.
Enkele andere geneugten zijn de zelfgemaakte prullaria van natuurlijke materialen (schelpen, kokosnoot, etc). We hebben al heel wat sieraden aangeschaft. Ook het eerste paar Havaiana's hebben we inmiddels gescoord!
21-03-07
Zo zijn we nog maar eventjes in Brazilie zo worden we meteen aan het werk gezet. Gisteren zijn we met het project begonnen. Aldeia SOS is de eerste van de vele vele basisscholen hier in de buurt die we de komende maanden gaan bezoeken. Heel vreemd is het om in dit land en in deze situatie kinderen tandheelkundig te moeten helpen. We kunnen eigenlijk weinig voor ze betekenen. Het onderzoek met de ART-techniek is gebaseerd op (meestal) 1 vulling in de mond van een kind, terwijl de tandheelkundige problematiek zo ontzettend groot is. Terwijl wij ons bezig moeten houden met 1 lullig vullinkje, valt onze mond open van verbazing over hoe slecht de rest van het gebit van de kindjes is. Soms hartverscheurend om ze dan gewoon weg te moeten sturen met de gedachte: 'wat een pijn moet dat kind lijden'. Helemaal niets aan te doen dus, door ons.
 
Inmiddels zijn wij al zo ingeburgerd in Joao Pessoa dat we een 'stamrestaurant' hebben! Jardim de Lotus zit bij ons om de hoek en serveert geweldige biologische maaltijden waar wij nogal happy van worden. Veel van het eten in Brazilie bestaat namelijk uit vlees, vlees, vlees, en ja hoor, nog eens vlees. Voor sommigen van jullie een paradijs, voor ons BWEH.
Ook proberen wij zoveel mogelijk andere lekkernijen uit, zoals het zeer populaire Acai (bevroren amazone-vruchtentoetje) en de verse kokosnootdrank: YUM.
 
Francisco (man van Kim, van wie het huis is) neemt ons regelmatig op sleeptouw en laat ons verschillende kanten van J.P. zien. Ahum, maar gisteren zijn we Sushi gaan eten...
19-03-07

Hoi lieve allen! Inmiddels zijn wij al wel een hele dag in Joao Pessoa en we zijn het nog lang niet beu.
De reis duurde erg lang (wat kenne we ook miepen), maar dat maakte het geheel alleen maar spannender.
Na aankomst werden we als ware toeristen opgehaald door onze gecharterde taxichauffeur Orlando en gingen we op weg naar J.P. Alhoewel de rit een aantal uurtjes duurde en wij als een stel patatzakken op de achterbank neigden onderuit te zakken kon Orlando ons erg vermaken met zijn verhalen over het land en het gebied. Met samba-muziek op de achtergrond vertelde hij over de mensen, de muziek (met hart en ziel...), de cultuur, de suikerrietvelden, de armoede en natuurlijk de cocktails.

Het gesprek kwam op het 'vieze drankje' dat wij van Bastiaan op onze afscheidsborrel hadden gekregen. Van de Caju-vrucht. Dat het zo'n aparte geur had en of je de vrucht eigenlijk wel zo kon eten?(de brugpieper in ons bloeide op) Orlando was vol verhalen: ja de vrucht was erg aanwezig in het noordoosten en aber naturlich kun je het gewoon eten. 'You know the nut inside!' Euh oh ja? What you call it?..Euh, de cajunut, yeah cajunut. Oh! De cashew noot!! Vervolgens stoppen we aan de kant van de weg waar een jongen en een meisje bij een vuurtje zitten. Of we willen zien hoe de noot gebakken wordt. Tuurlijk! Vijf minuten later waren we een verhaal over het bakken van cashewnoten en 3 zakken -jawohl- cashewnoten rijker. In de auto was het smullen! Het echte werk smaakt als niets anders wat je ooit geproeft hebt. Zelfs de caju's van de appie niet.

Toen moest er ook even gestopt worden bij de famous krabbemanneke. Deze traint al meer dan 50 jaar krabben om drankjes aan te bieden aan klanten en er een kleine obrigada-buiging bij te maken. Hij was trots als een pauw. Wij vonden het maar zielig hoor. Vandaag hadden we een afspraak met Fabio, onze begeleider. We kregen een uitleg over de gang van zaken en morgen gaan we met het project beginnen. Daarover later meer!

18-03-07
Vanmorgen was het zover. Na weken voorbereiding, is het nu toch echt zover gekomen. Figen en Guusje zijn vanmorgen om 07:18 opgestegen van Schiphol richting Lissabon. Na een overstap zullen ze door vliegen naar Recife, waar een inmiddels ingelichte taxichauffeur ze zal ophalen en naar hun tijdelijke huis zal brengen in Joao Pessoa.
14-03-07
Hallo allemaal, leuk dat jullie onze website bezoeken! Nog 4 nachtjes en dan gaan we naar Brazilie! Drie maanden onderzoek doen en daarna een maand reizen. In die tijd houden we jullie via deze weg op de hoogte van onze vorderingen en belevenissen. Neem dus regelmatig een kijkje!
Tussen alle voorbereidingen door - scriptie, calibratie, spullen pakken, website, kamer opruimen - is er tijd voor voorpret en afscheid. In het kader hiervan gaven we afgelopen vrijdag een feestje in cafe van Zuylen. Gelukkig waren er veel mensen en het was meteen gezellig. Erg leuk om iedereen nog even te zien voor vertrek! Suzanne en Chrysanta maakten wat foto's en zodra we die bemachtigd hebben, komen ze natuurlijk online; net als de foto's die in Brazilie gemaakt gaan worden. Wij zijn net zo benieuwd als jullie!